De getto’s van Brussel

2

maart 18, 2010 door Tim

MOETEN WE BANG ZIJN OM ONZE WAARDEN OP TE DRINGEN?

LUCKAS VANDER TAELEN is het beu naast een getto te leven waar allochtone
jongeren hem behandelen alsof hij op hun privéterrein loopt. ‘Waarom durven
wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en
de waarden van het land waarin wij leven?’

Ik woon vlakbij een buurt in Vorst, van de Merodestraat tot het Zuidstation,
die je zelfs met de meest multiculturele vooringenomenheid niet anders dan
als een getto kunt omschrijven.

Mijn dochter heeft het al lang opgegeven om in die wijk te gaan. Daarvoor is
ze net iets te vaak uitgescholden voor veel onfraais. Ik fiets er elke dag
door en beleef steeds een ander avontuur. Dubbelgeparkeerde auto’s,
bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten,
rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt.

Probeer vooral niets te zeggen als je weer eens bijna omver gereden wordt:
de laatste keer dat ik dit toch deed, werd ik de huid vol gescholden door
een omstaander van geen zestien jaar, die zijn beledigende tirade afsloot
met een boodschap die ik niet vertaal: ‘Nique ta mère.’ Dat was minder erg
dan de vorige keer, toen een andere jonge Maghrebijnse chauffeur zich door
mijn gedrag beledigd voelde: ik had het aangedurfd mijn voorrang te nemen.
Zijn eer was dusdanig gekrenkt dat hij dit blijkbaar enkel kon rechtzetten
door me in het gezicht te spuwen…

Dus vooral: zwijgen. Want als je probeert duidelijk te maken dat 70 km per
uur veel te snel is in een zone 30, dan heb je meteen recht op een
confrontatie met het eergevoel van een jonge nieuwe Belg die het niet kan
hebben dat iemand hem ook maar iets verbiedt en die bereid is je daarom in
elkaar te rammen.

Twintig jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de jonge nieuwe Belgen snel
geassimileerd zouden worden. Maar nu is in Brussel een generatie van rebels
without a causeopgegroeid die zich altijd verongelijkt en te kort gedaan
voelt. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de fout van iemand
anders: van de overheid, van de racistische Belgen. En ook binnen hun eigen
families blijven de jonge Maghrebijnse mannen onaantastbaar. Toen de politie
in Molenbeek een jongen oppakte, organiseerde de vader meteen een betoging
omdat zijn zoon ‘nog geen appel zou stelen.’

De inspanningen van de overheid in de probleemwijken hebben ervoor gezorgd
dat de jongeren de noodzaak niet voelen die te verlaten, toonde een
ULB-studie vorig jaar aan. Zo creëer je de bekrompenheid van een dorp in de
grote stad.

Een dochter van Marokkaanse vrienden heeft een Belgisch vriendje. Met hem
gaat ze nooit uit in de wijk, omdat ze meteen wordt nageroepen. Want bijna
al de jonge allochtonen mogen dan wel de Belgische nationaliteit hebben,
enige identificatie met dit land hebben zij niet. Integendeel: ‘Belge’ is
een scheldwoord…

Jonge vrouwen alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk. En zeker niet
in de cafés: daar worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een medewerkster van de
gemeente er een koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt dat ze er
niet moest op rekenen om bediend te worden. Als ik de Merode-wijk
binnenfiets, dan weet ik dat ik tot ver voorbij het Zuidstation niet één
vrouw op een caféterras zal zien. En dan heb ik het nog niet over de dubbele
seksuele moraal die van jonge allochtone vrouwen nog steeds verwacht dat ze
tijdens de huwelijksnacht hun maagdelijkheid bewijzen, ook al weet iedereen
dat Brusselse hospitalen met een eenvoudige ingreep maagdenvliezen
herstellen…

Een gerenommeerd Frans-Marokkaanse kunstenaar stelde tot vorige week een
merkwaardige installatie tentoon in Brussel: een reeks bidtapijtjes met
schoenen. De kunstgalerij kreeg onmiddellijk dreigtelefoons, het glas voor
het kunstwerk werd bespuugd en beschadigd. De commotie kwam er omdat er bij
één bidtapijtje rode vrouwenhakken te zien waren. De kunstenaar wou op die
manier ‘de plaats van de vrouw in de Islam’ aankaarten. Maar dat kan al niet
meer in Brussel: na een paar dagen werd het kunstwerk verwijderd.

Misschien moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we aanvaard hebben
dat principes als de vrijheid van de kunstenaar en gelijke rechten voor man
en vrouw niet voor iedereen gelden in dit land. Waarom durven wij niet
opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de
waarden van het land waarin wij leven? Een hoofddoekenverbod is geen
oplossing. Maar misschien moeten we toch eens nadenken over hoe we op een
assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij
belangrijk vinden.

Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor
discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg
dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen.
Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan.

(Groen!)LUCKAS VANDER TAELEN
Vlaams Parlementslid

2 thoughts on “De getto’s van Brussel

  1. chattim zegt:

    Prachtig artikel dat mijn omgeving tot in de puntjes omschrijft. Zeg nog eens dat het leuk is om in een multiculturele buurt te wonen. Het is het uitschot dat naar hier komt, daar woon je dan tussen in je eigen land ?! Socialisme my ass!

  2. gfpatch zegt:

    Inderdaad er dient dringend iets te gebeuren.
    Maar op de politiek zullen we niet moeten rekenen vrees ik.
    Allochtonen zijn kiesvee en dat kan men niet raken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Kalender

maart 2010
M D W D V Z Z
« Feb   Apr »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Blog Stats

  • 203,580 hits

My Bookmarks

%d bloggers op de volgende wijze: